D'Stär, déi net schlofe wollt
Eng kleng Stär, déi mengt, si misst d'ganz Nuecht blénken, léiert vum Mound, wat et heescht, roueg ze sinn.
Ganz uewen um Himmel, tëscht dausend anere Stären, war eng kleng Stär, déi ni schlofe wollt. All déi aner Stären hunn owes hir Aen zougemaach a just nach ganz liicht geblénkt, wéi kleng Nuetsluuchten. „Ech net! Ech blénke weider, déi ganz Nuecht laang.“ An esou huet si geblénkt a geblénkt, esou hell wéi si nëmme konnt. Vun do uewen huet si op alles opgepasst: op de Fuuss, dee sech am Bësch zesummegerullt hat, op d'Eil am alen Eechebam, an op déi kleng Bootercher, déi am Hafe lues geschaukelt hunn. Eng Nuecht koum den ale Mound e bësse méi no. „Kleng Stär, firwat wëlls du dann net schlofen?“…