Den hässlechen jonken Do
En Do, deen anescht ausgesäit wéi seng Bridder a Schwësteren — bis hie léiert, wien hie wierklech ass.
Et war Summer. Um Weier, am héije Gras, souz eng Intemamm op hiren Eeër an huet gewaart, a gewaart, a gewaart. Knack, knack! Een Ee nom aneren ass opgaangen, a véier kleng giel Inte sinn erauskomm. „Oh, meng Kleng! Wëllkomm op der Welt!“ Mee dat lescht Ee, dat gréisst vun allen, louch nach ëmmer roueg am Nascht. Endlech: knack! Eraus koum e grousse, ongeschéckte, groe Vugel. „Mäi Gott, bass du awer e Groussen! Egal. Du bass trotzdeem mäi Klengen.“ Den Dag drop huet si se all op de Bauerenhaff gefouert. Mee déi aner Inten hunn hien nëmme komesch ugekuckt. „Wéi hässlech! Kuckt iech dee grousse…