De Fëscher a seng Fra
E Fëscher fänkt e verwonschene Fësch, deen all Wonsch erfëllt — mee seng Fra ass ni zefridden.
Et waren eemol e Fëscher a seng Fra, d'Ilsebill, déi an enger klenger, aler Këscht bei der Mier gewunnt hunn. All Dag ass de Fëscher fësche gaang, a bal ni huet hien eppes gefaangen. Enges Daags huet hien e ganz grousse Fësch gefaangen, an de Fësch huet ugefaang ze schwätzen! „Fëscher, looss mech liewen. Ech si kee gewéinleche Fësch, ech si e verwonschene Prënz. Setz mech erëm an d'Mier.“ „E Fësch, dee schwätze kann? Deen hale mer net. Gutt Rees, léiwe Fësch!“ An hien huet de Fësch virsiichteg zréck an d'Waasser gesat. Doheem huet hie senger Fra vum schwätzende Fësch verzielt. „Hues du dann…